26 Ağustos 2007 Pazar
23 Ağustos 2007 Perşembe
“Hope is a good thing” (ATELIERFRANKFURT)
Artists: Alice Miceli, Esra Okyay, Halil Vurucuoglu, Jari Silomaki, Mehmet Dere, Nejat Sati, Runo Lagomarsino, Underscene Project (Merve Sendil )
Curator: Borga Kantürk
Ausstellungsort: ATELIERFRANKFURT / Hohenstaufenstraße 13-25 / 60327 Frankfurt
Ausstellungsdauer: Samstag, 25. August – Samstag, 22. September 2007
Öffnungszeiten: Do & Fr 17 – 20 Uhr / Sa 15 – 18 Uhr (und nach Vereinbarung)
Vernissage: Freitag, 24. August 2007, 20 – 23 Uhr
ATELIERFRANKFURT is pleased to present “hope is a good thing”, a group exhibition curated by Borga Kantürk with seven artists and one collaboration, called Underscene Project, plus the post-punk band “DDR” from Turkey. All of the Turkish artists – Esra Okyay, Halil Vurucuoglu, Mehmet Dere, Nejat Sati and Underscene Project, produced by Merve Sendil – are part of the Izmir-based K2 initiative. The other participating artists are Alice Miceli (Brazil-Rio De Janerio), Jari Silomaki (Finland-Helsinki), and Runo Lagomarsino (Sweden-Malmo).
Due to the interactive speed of the present world, the pace in contemporary art has also accelerated. Today, a contemporary artist is perceived as a person with various communication and networking skills, struggling within a high-speed, global art network. This system, in which the contemporary artist has to negotiate tight schedules and agendas, creates a chaos that is further intensified by long trips and difficult demands. Workshops, presentations, lectures, studio visits, artist residency programs, online conferences and similar commitments set the pace. The artist can either be a lucky but tired person, who builds useful contacts and finds sponsorships in this tense climate; or the artist takes a position in the background, out of sight, with an independent stance, having to build own contacts and to find an own budget.
When Beuys said “Every human being is an artist”, the world with its dynamic political and social infrastructure was showing the promise of new hope. Art would accompany this acceleration and bring about a new kind of energy.
Today’s hectic pace and lifestyle has seriously diminished the sense of hope that once existed. Today's ideals are strongly attracted by the hope of corporate and financial gain. To a large extent, hope has been replaced by greed. At the same time, the art community exists within a tighter global network, with more stringent time constraints encapsulating a larger audience. It can be said that art is increasingly drawing closer to becoming a corporate entity. It is thus the right time to quote Kippenberger’s more humanistic dictum, “Every artist is a human being”, as a direct alternative to Beuys’ remark. So going back to Beuys statement, the “artist=human being/myth” notion, we see the art world being increasingly affected by the rules of the corporate world and turning into a priced pawn of the market, a commodity worthy of higher accolade.
Throughout contemporary art and the endeavors of artists trying to position themselves within the system, we need to discuss alternative strategies questioning the global network of the contemporary art market and try to focus on a situation in which artists can act freely and independently. In this sense, the word “hope” in the exhibition’s title is used as a necessary notion to represent what is human. The artists’ choices, their independent existences, and their personal, textual, verbal and visual languages have been taken into account during the process of developing the exhibition. The purpose is to release the artist entirely from the process of being an “illustrator” and view the artist as an “illusion producer” instead; as well as to focus on the framework represented by the artists and to consider the relationship between sound, image and atmosphere.
Pressekontakt:
ATELIERFRANKFURT
Corinna Thiele
Hohenstaufenstraße 13-25
60327 Frankfurt am Main
M +(0)177.7772811
T +49.(0)69.74303771
thiele@atelierfrankfurt.de
Artists: Alice Miceli, Esra Okyay, Halil Vurucuoglu, Jari Silomaki, Mehmet Dere, Nejat Sati, Runo Lagomarsino, Underscene Project (Merve Sendil )
Curator: Borga Kantürk
Ausstellungsort: ATELIERFRANKFURT / Hohenstaufenstraße 13-25 / 60327 Frankfurt
Ausstellungsdauer: Samstag, 25. August – Samstag, 22. September 2007
Öffnungszeiten: Do & Fr 17 – 20 Uhr / Sa 15 – 18 Uhr (und nach Vereinbarung)
Vernissage: Freitag, 24. August 2007, 20 – 23 Uhr
ATELIERFRANKFURT is pleased to present “hope is a good thing”, a group exhibition curated by Borga Kantürk with seven artists and one collaboration, called Underscene Project, plus the post-punk band “DDR” from Turkey. All of the Turkish artists – Esra Okyay, Halil Vurucuoglu, Mehmet Dere, Nejat Sati and Underscene Project, produced by Merve Sendil – are part of the Izmir-based K2 initiative. The other participating artists are Alice Miceli (Brazil-Rio De Janerio), Jari Silomaki (Finland-Helsinki), and Runo Lagomarsino (Sweden-Malmo).
Due to the interactive speed of the present world, the pace in contemporary art has also accelerated. Today, a contemporary artist is perceived as a person with various communication and networking skills, struggling within a high-speed, global art network. This system, in which the contemporary artist has to negotiate tight schedules and agendas, creates a chaos that is further intensified by long trips and difficult demands. Workshops, presentations, lectures, studio visits, artist residency programs, online conferences and similar commitments set the pace. The artist can either be a lucky but tired person, who builds useful contacts and finds sponsorships in this tense climate; or the artist takes a position in the background, out of sight, with an independent stance, having to build own contacts and to find an own budget.
When Beuys said “Every human being is an artist”, the world with its dynamic political and social infrastructure was showing the promise of new hope. Art would accompany this acceleration and bring about a new kind of energy.
Today’s hectic pace and lifestyle has seriously diminished the sense of hope that once existed. Today's ideals are strongly attracted by the hope of corporate and financial gain. To a large extent, hope has been replaced by greed. At the same time, the art community exists within a tighter global network, with more stringent time constraints encapsulating a larger audience. It can be said that art is increasingly drawing closer to becoming a corporate entity. It is thus the right time to quote Kippenberger’s more humanistic dictum, “Every artist is a human being”, as a direct alternative to Beuys’ remark. So going back to Beuys statement, the “artist=human being/myth” notion, we see the art world being increasingly affected by the rules of the corporate world and turning into a priced pawn of the market, a commodity worthy of higher accolade.
Throughout contemporary art and the endeavors of artists trying to position themselves within the system, we need to discuss alternative strategies questioning the global network of the contemporary art market and try to focus on a situation in which artists can act freely and independently. In this sense, the word “hope” in the exhibition’s title is used as a necessary notion to represent what is human. The artists’ choices, their independent existences, and their personal, textual, verbal and visual languages have been taken into account during the process of developing the exhibition. The purpose is to release the artist entirely from the process of being an “illustrator” and view the artist as an “illusion producer” instead; as well as to focus on the framework represented by the artists and to consider the relationship between sound, image and atmosphere.
Pressekontakt:
ATELIERFRANKFURT
Corinna Thiele
Hohenstaufenstraße 13-25
60327 Frankfurt am Main
M +(0)177.7772811
T +49.(0)69.74303771
thiele@atelierfrankfurt.de
11 Ağustos 2007 Cumartesi
hope is a good thing
Giriş
Diyelim ki…
Güncel sanat yapıyorsunuz;
sınırların sizi inanılmaz belirlediği bir ortamda.
Belli ki strese gömülmüşsünüz,
Ya Full dolu programlarınız, randevu defterleriniz
Acil yapılması gereken uzun seyahatler, ancak bunun için verilen zaman,
kısa sürede sizden beklenen ve tatmin sınırlarını zorlayan talepler…
workshoplar, sunumlar, stüdyo ziyartleri, misafir edildiğiniz programlar…
Ya da bütün bunları yapmanızı sağlayacak kontaklardan, ödeneklerden,
Aracı kurumlardan ve destekçilerden uzakta ve diğer taraftansa bu olanakları her masrafı
Kendinizin karşılama şansınızın 0 olduğu bir konumdan, konuşmaya direnmeye çalışıyorsunuz.
Eninde sonunda bu bir düzen ve siz Güncel sanatçıyım diye haykırırken sizi duymaları ve de buna inanmaları için debelenmektesiniz.
Sorum şu: bütün bu adalet üzerinden sınıfsal farklılıklar, kaçınılmaz bir hız ve gündemi teşkil eden bütün bu koşuşturmaca da sizden beklenen tüm refleksler dışında bir sanatçı , ya da sadece kendiniz olmak ve rahatlayabilmek için ne yapabilirsiniz? Veya bu farklı kanallardan kurumsallaşan düzen içerisinde o kişiye, sanatçıya, nasıl önyargısız, genel beklentilerimizden sıyrılmışçasına bakabiliriz? Ona kurallarını belirlemediğiniz bir saha da dilediğince oynama alanı bırakmak mümkün mü? Ya da ütopistleştirirsek: Bu sistemin söz söyleme hakkı, adalet, hız ve okuma alanında yarattığı basıncın olmadığı bir evren ve burada sanat mümkün olabilir mi?
Dünyanın her köşesinde olduğu gibi güncel sanatı kapsayan yanı da Bu ikili sınıfsal stres düzenini kapsıyor. Bu sistem de kim acaba net olmak, rol yapmak zorunda değil?
Kim neden saldırgan veya bir şeyleri devamlı iddia etmek zorunda?
Sanatçının, tamamen işlerle uğraşan bir stres küpüne dönüşüp, masasında onu bekleyen kabarık e-mail listeleri ile uğraşan bir sergi kovalayıcısı olmadığı bir yer arayışım var. Trendleri pesinden kovalayan bir koşucu olmadığı bir yer. Yaptığın işten keyif alabileceğin, Fonlara göre kesilmiş biçilmiş kalıbına uydurulmuş kontekst kaygılarına maruz kalmadan, Yapmacık bir kimlik konseptine sığınmadan,
Kendin olmanın keyfini çıkarmak. Haykırmak, Bağırarak şarkı söylemek…
Mümkün mü? Zor olduğu gerçek… Ancak yola çıkınca,
gerisi ise emek ve aylak bir düşgücüne * kalıyor.
Referans noktaları:
A- Borges ve gündeme getirdiği "aylak düşgücü"
B- Manu Chao ve O’nun da söylediği gibi, şarkı söylemek için sadece,“Bir gitar ve yolda olmak yeter.”
…..
En başında bu sergi bağımsız olarak gerçekleştiriliyor. Bir küratör ve farklı kentlerden 8 sanatçının, para, profesyonellik, sigorta, sanat-mit-değer yargılarını bir kenara bırakmalarıyla başlayan , varlıklarını ve söylemlerini bir şeyleri değiştirebilmek adına öne sürmeleriyle devam eden bir süreci içeriyor. Bir çesit keyif, heyecan ihtiyacı, hayal kurma ve hatta mucizelere inanma özgürlüğü.
Serginin katılımcılarından beşi K2 sanatçı insiyatifinden. 2003 yılından beri birlikte çalıştığım bu kişiler, sanatın sanatçının kurumsal yapıya alternatif olarak kendisini kurumsallaştırması üzerinden amatör emek ve özveri ile hem kendilerini hem de bu çatıyı ayakta tutmaya çabalamaktalar. Diğerleri üçü ise Helsinki-Münih-İstanbul-İzmir arası duraklarda tanıştığım, karşılıklı vakit harcadığım,üretim süreçlerine tanık olduğum sanatçılar. Sanatçı ile küratörün bu kimliklerinin ötesinde, insani boyutta diyaloglar yaşaması önemli. Süreçlerin, ortaya çıkan sonuçtan önde tutulduğu, çalışma ve ana konteksin arasındaki ilişkinin firma-müşteri,üretici bağlamında kotarılmış güzel bir iş ortaklığını çağrıştırmadığı bir yapı arayışı. İşte bu nedenle “iş”e değil “sanatçı”ya bakmak. Hepsi bir karşılaşma tanışma ve sanatçıya inanma üzerinden kurulu. Ve olası bu sergi, uzun süreli diyaloğun ve düşünce paylaşımının sonucu. Bu sebeple serginin küratörü olarak İşlerden çok sanatçılara ve onların varoluş şekillerine, hikayelerine odaklanıyor. Baştan aşağı bu sürecin yaşamın kendisi gibi değişkenliklere gebe olduğunu kabul etmek gerekmekte. Sonuc olarak bu işlerin uyumu veya söylemin çalışmalara giydirildiği olmuş –bitmiş bir yapıdan oldukça uzaktayım. Ve serginin düsüncesi belirmeye başladığı ilk noktadan bu güne kadar giden bir gonül sözleşmesi üzerine kurdum.
Bu insanlar* (insan diyorum, çünkü sanatçının öncelikle bir insan olduğunu, unutmamak gerek.) Kendi duygu durumlarının ve empatilerinin sınırlarını ve dünya kavrayışları üzerinden birbirleriyle paylaşıma, iletişime girmekteler. Ve tamamen kişisel inançları ile bu sergideler. Bütçe olmadığından her sanatçı sadece söze, ve olabilirse görsel-yazılı kültüre bir parça bırakmak adına bu çağda sizlere garipde gelse burada sadece istedikleri için bulunmaktalar.
Bu bakımdan biraz işi kuralına göre oynayamamış, fani bir nostaljiyi hala katalizör olarak kullanan, eski kafalı bir grup çalışması olarak nitelendirilebilir. Ben
bunun tam da bu sebeplerden olabildiğince sistem dışına kaçma çabası olduğuna inanmaktayım. Ve insanların sevdikleri için, inandıkları için, bir şeylerin peşinden koşabildikleri yapılanmalarının mümkün olabilmesi adına, sanatçıların bu türde adımlarına ihtiyaç var.
Peki Nedir tüm bu karşılıksız ve yorucu cabanın altında yatan şey?
Profesyonel alanın sunduğu kazancın veya (kibarcası maddi karşılığın) sanatçıyı geçindirecek ödeneğin, küratorun uluslar arası fonlar aracılığıyla aldığı sergi bütçelerinin olmadığı, sergiyi oluşturan hiçbir kimsenin o “fee” denen karşılığı almadığı bir şeyi yaptıran o şey ne?
Bu serginin küratörü olarak, İnanç ve keyif, dünyayı, söyleyebileceğin bir sözle değiştirme umudu.diyebilirim. Söz söyleme hakkını, sözü, imgeyi – Tufan Baltalar’in yorumuyla “Suya bırakmak” bu önemli. En azından, alışılageldik rolleri, söylemleri ve
Hareket akslarını kırmak, insaları bunları bozmaya zorlamak için.
Rio de Jenario’dan, Frankfurt’a, İzmir’e Malmöye, Helsinki’ye, aynı şeyi
Hissedebileceğine dair bir umut.
Emeği, gene özveriyi ve inancı, her türlü maddi kazancın önünde tutan sergi katılımcılarına, bizleri fiziksel olarak hiç tanımadan ve sergiyi sadece kulağa çınlayan sözlerin yarattığı elektriğe olan inancı ile kabul eden AtelierFrankfurt’un kordinatörü Corinna Thiele’e ve serginin Frankfurt’ta gerçekleşmesi adına bağlantıları gerçekleştiren Ekrem Yalçındağ’a teşekkürler.
* (M. Kippenberger’in – J.Beuys’un “Her insan bir sanatçıdır”. mottosuna alternatif olarak da gündeme getirdiği “Her sanatçı da bir insan’dır” sözlerine atfen.)
Borga Kantürk
Daha fazla detay için:http://umut-guzel-sey.blogspot.com/
Diyelim ki…
Güncel sanat yapıyorsunuz;
sınırların sizi inanılmaz belirlediği bir ortamda.
Belli ki strese gömülmüşsünüz,
Ya Full dolu programlarınız, randevu defterleriniz
Acil yapılması gereken uzun seyahatler, ancak bunun için verilen zaman,
kısa sürede sizden beklenen ve tatmin sınırlarını zorlayan talepler…
workshoplar, sunumlar, stüdyo ziyartleri, misafir edildiğiniz programlar…
Ya da bütün bunları yapmanızı sağlayacak kontaklardan, ödeneklerden,
Aracı kurumlardan ve destekçilerden uzakta ve diğer taraftansa bu olanakları her masrafı
Kendinizin karşılama şansınızın 0 olduğu bir konumdan, konuşmaya direnmeye çalışıyorsunuz.
Eninde sonunda bu bir düzen ve siz Güncel sanatçıyım diye haykırırken sizi duymaları ve de buna inanmaları için debelenmektesiniz.
Sorum şu: bütün bu adalet üzerinden sınıfsal farklılıklar, kaçınılmaz bir hız ve gündemi teşkil eden bütün bu koşuşturmaca da sizden beklenen tüm refleksler dışında bir sanatçı , ya da sadece kendiniz olmak ve rahatlayabilmek için ne yapabilirsiniz? Veya bu farklı kanallardan kurumsallaşan düzen içerisinde o kişiye, sanatçıya, nasıl önyargısız, genel beklentilerimizden sıyrılmışçasına bakabiliriz? Ona kurallarını belirlemediğiniz bir saha da dilediğince oynama alanı bırakmak mümkün mü? Ya da ütopistleştirirsek: Bu sistemin söz söyleme hakkı, adalet, hız ve okuma alanında yarattığı basıncın olmadığı bir evren ve burada sanat mümkün olabilir mi?
Dünyanın her köşesinde olduğu gibi güncel sanatı kapsayan yanı da Bu ikili sınıfsal stres düzenini kapsıyor. Bu sistem de kim acaba net olmak, rol yapmak zorunda değil?
Kim neden saldırgan veya bir şeyleri devamlı iddia etmek zorunda?
Sanatçının, tamamen işlerle uğraşan bir stres küpüne dönüşüp, masasında onu bekleyen kabarık e-mail listeleri ile uğraşan bir sergi kovalayıcısı olmadığı bir yer arayışım var. Trendleri pesinden kovalayan bir koşucu olmadığı bir yer. Yaptığın işten keyif alabileceğin, Fonlara göre kesilmiş biçilmiş kalıbına uydurulmuş kontekst kaygılarına maruz kalmadan, Yapmacık bir kimlik konseptine sığınmadan,
Kendin olmanın keyfini çıkarmak. Haykırmak, Bağırarak şarkı söylemek…
Mümkün mü? Zor olduğu gerçek… Ancak yola çıkınca,
gerisi ise emek ve aylak bir düşgücüne * kalıyor.
Referans noktaları:
A- Borges ve gündeme getirdiği "aylak düşgücü"
B- Manu Chao ve O’nun da söylediği gibi, şarkı söylemek için sadece,“Bir gitar ve yolda olmak yeter.”
…..
En başında bu sergi bağımsız olarak gerçekleştiriliyor. Bir küratör ve farklı kentlerden 8 sanatçının, para, profesyonellik, sigorta, sanat-mit-değer yargılarını bir kenara bırakmalarıyla başlayan , varlıklarını ve söylemlerini bir şeyleri değiştirebilmek adına öne sürmeleriyle devam eden bir süreci içeriyor. Bir çesit keyif, heyecan ihtiyacı, hayal kurma ve hatta mucizelere inanma özgürlüğü.
Serginin katılımcılarından beşi K2 sanatçı insiyatifinden. 2003 yılından beri birlikte çalıştığım bu kişiler, sanatın sanatçının kurumsal yapıya alternatif olarak kendisini kurumsallaştırması üzerinden amatör emek ve özveri ile hem kendilerini hem de bu çatıyı ayakta tutmaya çabalamaktalar. Diğerleri üçü ise Helsinki-Münih-İstanbul-İzmir arası duraklarda tanıştığım, karşılıklı vakit harcadığım,üretim süreçlerine tanık olduğum sanatçılar. Sanatçı ile küratörün bu kimliklerinin ötesinde, insani boyutta diyaloglar yaşaması önemli. Süreçlerin, ortaya çıkan sonuçtan önde tutulduğu, çalışma ve ana konteksin arasındaki ilişkinin firma-müşteri,üretici bağlamında kotarılmış güzel bir iş ortaklığını çağrıştırmadığı bir yapı arayışı. İşte bu nedenle “iş”e değil “sanatçı”ya bakmak. Hepsi bir karşılaşma tanışma ve sanatçıya inanma üzerinden kurulu. Ve olası bu sergi, uzun süreli diyaloğun ve düşünce paylaşımının sonucu. Bu sebeple serginin küratörü olarak İşlerden çok sanatçılara ve onların varoluş şekillerine, hikayelerine odaklanıyor. Baştan aşağı bu sürecin yaşamın kendisi gibi değişkenliklere gebe olduğunu kabul etmek gerekmekte. Sonuc olarak bu işlerin uyumu veya söylemin çalışmalara giydirildiği olmuş –bitmiş bir yapıdan oldukça uzaktayım. Ve serginin düsüncesi belirmeye başladığı ilk noktadan bu güne kadar giden bir gonül sözleşmesi üzerine kurdum.
Bu insanlar* (insan diyorum, çünkü sanatçının öncelikle bir insan olduğunu, unutmamak gerek.) Kendi duygu durumlarının ve empatilerinin sınırlarını ve dünya kavrayışları üzerinden birbirleriyle paylaşıma, iletişime girmekteler. Ve tamamen kişisel inançları ile bu sergideler. Bütçe olmadığından her sanatçı sadece söze, ve olabilirse görsel-yazılı kültüre bir parça bırakmak adına bu çağda sizlere garipde gelse burada sadece istedikleri için bulunmaktalar.
Bu bakımdan biraz işi kuralına göre oynayamamış, fani bir nostaljiyi hala katalizör olarak kullanan, eski kafalı bir grup çalışması olarak nitelendirilebilir. Ben
bunun tam da bu sebeplerden olabildiğince sistem dışına kaçma çabası olduğuna inanmaktayım. Ve insanların sevdikleri için, inandıkları için, bir şeylerin peşinden koşabildikleri yapılanmalarının mümkün olabilmesi adına, sanatçıların bu türde adımlarına ihtiyaç var.
Peki Nedir tüm bu karşılıksız ve yorucu cabanın altında yatan şey?
Profesyonel alanın sunduğu kazancın veya (kibarcası maddi karşılığın) sanatçıyı geçindirecek ödeneğin, küratorun uluslar arası fonlar aracılığıyla aldığı sergi bütçelerinin olmadığı, sergiyi oluşturan hiçbir kimsenin o “fee” denen karşılığı almadığı bir şeyi yaptıran o şey ne?
Bu serginin küratörü olarak, İnanç ve keyif, dünyayı, söyleyebileceğin bir sözle değiştirme umudu.diyebilirim. Söz söyleme hakkını, sözü, imgeyi – Tufan Baltalar’in yorumuyla “Suya bırakmak” bu önemli. En azından, alışılageldik rolleri, söylemleri ve
Hareket akslarını kırmak, insaları bunları bozmaya zorlamak için.
Rio de Jenario’dan, Frankfurt’a, İzmir’e Malmöye, Helsinki’ye, aynı şeyi
Hissedebileceğine dair bir umut.
Emeği, gene özveriyi ve inancı, her türlü maddi kazancın önünde tutan sergi katılımcılarına, bizleri fiziksel olarak hiç tanımadan ve sergiyi sadece kulağa çınlayan sözlerin yarattığı elektriğe olan inancı ile kabul eden AtelierFrankfurt’un kordinatörü Corinna Thiele’e ve serginin Frankfurt’ta gerçekleşmesi adına bağlantıları gerçekleştiren Ekrem Yalçındağ’a teşekkürler.
* (M. Kippenberger’in – J.Beuys’un “Her insan bir sanatçıdır”. mottosuna alternatif olarak da gündeme getirdiği “Her sanatçı da bir insan’dır” sözlerine atfen.)
Borga Kantürk
Daha fazla detay için:http://umut-guzel-sey.blogspot.com/
21 Temmuz 2007 Cumartesi
17 Temmuz 2007 Salı
workshop_17.07.2007
Borga Kantürk’ün küratörlüğünü yaptığı “Hope is a Good Thing” projesinin ilki olan Atelier
Frankfurt’taki sergide “Underscene Project” ‘in sergideki yerleştirmesinin ana öğesi olan DDR grubunun demo albüm kapağı için K2 Güncel Sanat Merkezinin kolidorlarında yapılan workshoptan görünüm.
Bu workshop sonucunda çıkan albüm kapağı örnekleri içinden grup tarafından seçililen bir kapak sadece bir kere için 200 adet çoğaltılacak olan demo albümün kapağı olacaktır.
KatılımcılarBaşak Özkutlu, Yaprak Oğuz, Etem Scenendrie, Nur Muşkara, Merve Talebe, Esra Okyay, Sedef Karakaş, Nejar Satı, Merve Şendil ...
19 Mayıs 2007 Cumartesi
Bu arşivin oluşturulma nedeni
Bir şirket bünyesinde çalışıldığında yani para işin içine girdiği taktirde müzisyenlerin tam olarak istedikleri müziği yapamadıklarını düşünüyorum. Ve bu noktada yani ticari mekanlar yada müzik şirketleri ile çalışıldığında birçok örnekte gördüğümüz gibi tek tipleşip kesinlikle özgün olmayan albümler çıkıyor, gruplar ve müzikleri değişime uğruyor. Düşünsenize neden her grubun kullandığı entrumanlar genelde aynı? Burda bile tek tipleşmeyi görebiliyoruz yada neden albüm çıkaran her müzik piyasasına girmiş yeni grup onlardan önce piyasaya girmiş ve popüler olmuş iyi albüm satış grafiği çizmiş grubun taklitçisi oluveriyor? Bana göre bunun cevabı hep aynı. Bir şirket ile albüm anlaşması yaptığınızda o şirketin işçisi haline geliyorsunuz. e bu şirket sizin daha iyi sanat yapabilmeniz için nelere ihtiyacınız olduğunu değil daha çok ne kadar para kazanabileceğini hesaplar durum böyle olunca senin sanatından çok ne kadar para kazandırabildiğin ve popülerleşebildiğin önem kazanır Çünkü onlara göre popüler olandır iyi olan.
Underscene Project varlığı bu iktidar olgusunu yıkmak için değildir .Sadece bir alternatif alan araştırmasıdır. Alternatif bir duruştur.Ve alternatifi olduğu şeyden daha iyi olması da gerekmez. Sadece vardır ve olmalıdır da.
__Bu noktada underscene Project’in amatör müzik havuzu dışında bu alternatif alan araştırmasını da yaptığını söyleyebilirim.
Müzik yapanların yaptıkları müzik ile dinleyicilerin karşılaşmasının barlar ve konser alanları ile kısıtlı kalmaması gerektiğini düşünüyorum.
Yani grupların üzerinden para kazanılmayan bir mekan yaratımı olabilir mi?müzik yapanların müziğine plak şirketleri tarafından müdahale edilmeden gerçek dinleyicilerine ulaşması mümkün olabilir mi? Bu noktada bazen sorular cevaplardan daha etkili olabiliyor.
her zaman bu alanların alternatifi olmalı.Bu alan kaydırma anlamına gelebilir bir noktada.sahne üzerinde yapılan şeyin bir performans olarak nitelendirirsek bu performans bir konser alanı yada bar sahnesi dışında sanat eserlerinin gösterildiği bir galeriye taşındığı taktirde nasıl bir tanım kazanabileceğini sorgular.Ve müziğin ve özellikle popüler olmayan alt-kültür (alternatif) müziğinin biraz daha şehirdeki alış-veriş,eğlence ve gece hayatının aktığı merkezi ve popüler alanların dışına taşındığı taktirde gerçek söylemini ve duruşunu yaratabileceğini düşünüyorum.
Bu noktada ilk çıkış noktası olarak İzmirdeki Gürçeşme semtinin olması gerektiğini düşünüyorum. Genelde romanların yaşadığı bu semtte kullanılmayan ve oldukça kötü durumda olan bir sinema salonu var orda bir performans düşünüyorum. onun dışında 24 ağustosta Frankfur’tta Borga Kantürk’ün kürate ettiği “Hope is a Good Thing” sergisine davet edildim. Bu sergi için arşivimdeki bir grubun demosunu 200 adet çoğaltıp sergi salanında izleyiciye dağıtacağım ve alt-kültür müziği yapan grubu daha çok temsil edeceğini düşündüğüm için duvara stencil uygulamaları ile sunacağım.
Arşivin oluşturulma metodu:
“Underscene Project” arşivinin oluşturulmasında insanların kişisel arşivlerinde bulunan amatör müzik kayıtlarını kullanıyorum.Fiziksel olarak ulaşamadığım kişi yada gruplara internet olanaklarıyla http://www.myspace.com/undersceneproject gibi serbest dolaşım sağlayan ve genelde tanınmayan müzik gruplarının kendilerine alan açabilme ve müziklerini dinletebilme özgürlüğü tanıyan web sitelerinden ulaşmaktayım. Böylelikle arşivi oluşturmamda internet temelli serbest paylaşım protokolleri de önem kazanmaktadır.
Bu proje profesyonel anlamda dolaşıma girmemiş müzik gruplarının arşivini oluşturmanın yanısıra ticari prodüksiyon organlarının yaptığı konserler yerine, ticari olmayan mekanlarda yada galeri içinde konser vererek daha özgür üretim ve performans sergileme boşluğunu doldurmaktadır.
Proje / Kısa Tarih
Ses kayıtları ve bununla bağlantılı diğer materyalleri toplamaya 1998 yılında başladım. 2005 yılında K2 Güncel Sanat Merkezinde yeralan “Diğerlerinin Şansı” adlı sergi için, bir seçki şeklinde hazırladığım “OnAir” albümüyle bir kısmını ilk kez sunduğum bu arşiv 2007 başında Underscene Project adını aldı ve kapsamı genişleyerek şimdiki tanımını kazandı.
10 Mart 2007 Cumartesi
19 Ocak 2007 Cuma
29 Aralık 2006 Cuma
27 Aralık 2006 Çarşamba
Underscene Project
Underscene Project, Merve Şendil tarafından yürütülen bir arşiv projesidir. Profesyonel anlamda dolaşıma girmemiş müzik gruplarına ait her tür kayıt ve bunlarla bağlantılı materyallerinin derlenmesiyle kapsamlı ve geliştirilebilir bir havuz oluşturmayı amaçlar.
Bu açık arşivleme aynı zamanda , herhangi bir plak şirketine bağlı olmaksızın müzik yapan(cover grupları da buna dahil olmak üzere) grupların kendi başlarına ve kendi imkanlarıyla yaptıkları kayıtların, konserler fotoğraflarının, konser afişlerinin, flyerlar gibi yan materyallerinin ve şu an dağılmış olan grupların zamanında kaydedilmiş demolarının derlenmesini de kapsamaktadır.
________________________________________________________
Underscene Project can be considered as an extensive, big pool where every kind of recordings belonging to music groups who have not been professionally in circulation and materials related with these groups are compiled and archieved.(improvable open archieve)
This projects' basics rely on the unpublished records that I've collected since 1998.
In 2005 my archieve of which I've shown some part of it for the first time together with "OnAir" album I've prepared for an exhibition called "Other's Chance" took the name Underscene Project in 2006 and gained it's definition today by rapidly extending it's scope.
For this project I'm using the classification method unlike the demo recordings that I've collected in the past. At the same time, this open archieve includes the recordings, concerts, concert posters,flyers that the groups have done with their own means playing without being attached to any record company(including cover groups) and compiling the by-materials like these.
In Underscene Project's gallery, archieve exhibition, group presentations and the broadcasting, publishing of varied data that is provided by these presentations and in the medium term interviews concerning the groups, publications in form of fanzine, comments about their music and concert announcements will also be added.
Projeye demo ve yan materyal gönderebilmek için adres: (Adress for to send demo and by-material)
Ayhan Işık sokak no:20 Beyoğlu / Istanbul TURKEY
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)